Recent hebben kantonrechters in Zwolle en Tilburg zich gebogen over twee ontbindingsverzoeken waarbij er sprake was van een werknemer die leed aan de chronische aandoening morbide obesitas (zeer ernstig overgewicht). Ongeveer 1,5% (bron: CBS 2007) van de Nederlanders leidt aan deze ernstige vorm van overgewicht. Uitgaande van een beroepsbevolking van 7.715.000 personen zijn dit ongeveer 115.725 werknemers.

Mocht u zich afvragen wanneer u lijdt aan morbide obesitas: vanaf een BMI (gewicht in kilogrammen gedeeld door de lichaamslengte in het kwadraat) van 40 of hoger is er sprake van morbide obesitas.

De wettelijke regeling

In beide uitspraken was de kantonrechter van oordeel dat morbide obesitas een chronische aandoening is. De kantonrechter in Breda verwees naar een uitspraak van de Commissie Gelijke Behandeling (2010-131) die oordeelde dat op grond van de medisch heersende opvattingen morbide obesitas moet worden beschouwd als een chronische ziekte.

In de praktijk betekent dit dat gedurende de eerste 104 weken van arbeidsongeschiktheid het opzegverbod bij ziekte geldt. Vanwege de reflexwerking van het opzegverbod zal de kantonrechter bij een ontbindingsverzoek terughoudendheid dienen te betrachten.

Daarnaast kan de werknemer ook een beroep doen op artikel 4 onder b Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte. Dit artikel regelt dat het verboden is om een onderscheid te maken bij het aangaan of beëindigen van de arbeidsovereenkomst. De werknemer kan op dit artikel ook nog een beroep doen op het moment dat hij/zij meer dan 104 weken arbeidsongeschikt is. Het opzegverbod is niet absoluut. Partijen zijn op grond van de Wet (artikel 6:785 BW) te allen tijde bevoegd om ontbinding van de arbeidsovereenkomst te verzoeken. Ook in dit verband zal de kantonrechter terughoudendheid dienen te betrachten als het opzegverbod van toepassing is en pas tot ontbinding overgaan als er sprake is van bijkomende omstandigheden, zoals het geval dat voorzetting van de arbeidsovereenkomst niet meer in het belang is van de werknemer of dat een situatie ontstaat die niet langer werkbaar is voor de werkgever (bijvoorbeeld organisatorische- en/of roostertechnische problemen).

Kantonrechter Zwolle

De kantonrechter in Zwolle overwoog dat de desbetreffende werknemer arbeidsongeschikt is en wees het ontbindingsverzoek af, omdat de werkgever onvoldoende, althans te laat, had gewezen op zijn verantwoordelijkheid om iets aan het overgewicht te doen en dat als hij hierin niet zou slagen er arbeidsrechtelijke consequenties hieraan zouden worden verbonden (lees: ontslag).

Kantonrechter Tilburg

De kantonrechter in Tilburg wees het verzoek toe omdat er in deze zaak sprake was bijkomende omstandigheden. De werkgever voerde in deze zaak met succes aan dat er sprake was van organisatorische- en roostertechnische problemen.

Link naar de uitspraak

Conclusie

Voor een ontbinding is allereerst vereist dat de werkgever de werknemer wijst op zijn gewichtsprobleem en hem voldoende in de gelegenheid stelt om af te vallen. Daarnaast moet de werkgever hem ruim van te voren wijzen op de arbeidsrechtelijke consequenties voor het geval hij hierin onverhoopt niet mocht slagen.

Voorts is van belang dat de werkgever bijkomende en zwaarwegende omstandigheden, zoals roostertechnische- en organisatorische problemen, in het ontbindingsverzoek vermeldt.

Wilt u als werkgever de arbeidsovereenkomst van een werknemer met overgewicht beëindigen of dreigt u als werknemer vanwege overgewicht uw baan te verliezen, laat u dan in ieder geval nader adviseren door een arbeidsrecht specialist.

De werkgever is verantwoordelijk voor het bijhouden van een re-integratiedossier en moet in overleg met de werknemer een plan van aanpak opstellen, deze van tijd tot tijd evalueren en zo nodig bijstellen. Daarbij is de werkgever dus al enigszins afhankelijk van de werknemer. De werknemer moet daarom op zijn beurt meewerken aan het opstellen en evalueren van een plan van aanpak en aan het eventueel bijstellen daarvan. Ook moet een werknemer meewerken aan maatregelen waardoor hij passend werk kan verrichten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan omscholing of het volgen van een opleiding of cursus. Houdt een werknemer zich niet aan deze verplichtingen, dan is de werkgever gerechtigd om de loonbetaling te stoppen nadat een eerste waarschuwing is afgegeven.

 Overigens is het ook zo dat de werkgever verantwoordelijk kan worden gehouden voor de re-integratie-inspanningen door werknemer of het ontbreken daarvan. Het aanvragen van een deskundigenoordeel bij het UWV biedt uitkomst. Het verstrekt een oordeel over het al dan niet voldoende zijn van de re-integratie-inspanningen, en biedt een goede indicatie voor de uiteindelijke beoordeling door het UWV. Aan de hand van dit oordeel is het mogelijk om de re-integratie-inspanningen bij te stellen om zodoende alsnog een eventuele loonsanctie te vermijden. Bovendien heeft de Centrale Raad van Beroep geoordeeld (CRvB, 20 juli 2011, LJN: BR2382) dat als uit het deskundigenoordeel volgt dat de re-integratie-inspanningen voldoende zijn, het UWV daar later niet op kan terugkomen.

Klik hier voor de volledige tekst van het artikel

In het eerste halfjaar van de werkloosheid heeft de werkloze de tijd om zich te richten op werk op hetzelfde niveau waarvoor hij is gekwalificeerd en waaruit hij werkloos is geworden. Duurt de werkloosheid langer, dan is steeds meer werk passend. Zo geldt voor een werkloze werknemer op universitair of hbo-niveau dat deze verplicht is om ook werk op mbo-niveau te aanvaarden indien hij er na een halfjaar werkloosheid niet in slaagt op eigen niveau werk te vinden. Na 1 jaar werkloosheid is elk werk op ieder niveau passend!

Verder is van belang dat tijdens het eerste halfjaar van de werkloosheid werkaanbod passend is voorzover de reistijd niet meer is dan 2 uur per dag. Na het eerste halfjaar kunnen langere reistijden met een maximum van rond de 3 uur per dag moeten worden aanvaard. Zelfs schrijft het UWV voor dat bij een lange en voortdurende werkloosheid het moeten verhuizen vereist kan worden bij het krijgen van passend werk !

Heeft u vragen over deze kwestie , dan kunt u zich voor verdere informatie en bijstand wenden tot mr. Lenaerts  van dit kantoor.

Enkele belangrijke wijzigingen:

1. De beleggingsleer wordt in de wet opgenomen (artikel 1:87 BW). Voorheen gold de nominaliteitsleer waarbij één euro altijd één euro blijft. Stel: een echtpaar is niet gehuwd in gemeenschap van goederen, maar met uitsluiting van iedere gemeenschap. De man leent voor de aankoop van een woning € 100.000,= van zijn vrouw. Bij de echtscheiding wordt de woning verkocht en levert € 400.000,= op. De man moet dan aan de vrouw € 200.000,= betalen. Hij heeft met het geleende geld van de vrouw 100% winst behaald. De vrouw profiteert mee van deze winst. Is de woning in waarde gedaald, dan moet de vrouw mee betalen aan het verlies;
2. Het tijdstip van de ontbinding van de huwelijksgoederengemeenschap wordt bij een echtscheiding vervroegd. De huwelijksgoederengemeenschap wordt ontbonden op het tijdstip dat het verzoek tot echtscheiding wordt ingediend bij de rechtbank. Voorheen werd de gemeenschap ontbonden op het moment dat de echtscheidingsbeschikking werd ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand;
3. Voor het maken en wijzigen van huwelijkse voorwaarden tijdens het huwelijk hoeft geen toestemming meer worden verkregen van de rechter;
4. De gemeenschap van winst en verlies en de gemeenschap van vruchten en inkomsten worden uit de wet geschrapt.

Hebt u vragen over de wijzigingen in het huwelijksvermogensrecht, dan kunt u hierover contact opnemen met mr. J.G.A. Middelkoop.

In Nederland zijn deze implantaten onder andere onder de merknaam M-Implant in de handel gebracht. Indertijd ( voor 2009) is de firma Rofil B.V. (gevestigd te Breda) betrokken geweest bij een aantal letselschade procedures, waarbij mr. Lenaerts als raadsman voor Rofil B.V. is opgetreden. In die procedures ging het over de vraag naar de aansprakelijkheid van Rofil B.V.,. Daarbij zijn een aantal uitspraken gedaan waarbij Rofil B.V. als distributeur in Nederland van de betreffende borstimplantaten niet aansprakelijk was voor de schade die daaruit voortvloeide ( met name het lekken en het vervangen van de geïmplanteerde protheses). Uit onderzoek van de Franse toezichthouder is onlangs gebleken dat voor de fabricage van de implantaten van PIP een andere siliconengel zou zijn gebruikt dan waarvoor toelating tot de markt is verleend door de notified body (het CE-certificaat). Rofil in Nederland en PIP in Frankrijk zijn beide  in staat van faillissement. Van belang is te melden dat Rofil B.V. nooit enige wetenschap heeft gehad dat de fabrikant in strijd met haar eigen mededelingen een andere siliconengel heeft gebruikt dan waarvoor toelating was verkregen.

Ook in Nederland zullen vrouwen de geïmplanteerde borstprotheses moet laten verwijderen, met alle schadelijke gevolgen van dien. De Franse overheid is als toezichthouder tekortgeschoten in het houden van een goede controle op de productie. Voor eventuele claims is de franse overheid mede verantwoordelijk en aansprakelijk.

Voor nadere informatie en bijstand over deze kwestie en de rol van de Franse toezichthouder, PIP en Rofil daarin kan contact worden opgenomen met mr. Lenaerts.

In deze zaak had een weduwe de voormalig werkgever van haar overleden echtgenoot aangesproken tot uitbetaling van 7 weken niet-genoten vakantiedagen die haar echtgenoot had opgebouwd. De kantonrechter oordeelde dat iedere werknemer recht heeft op uitbetaling van zijn of haar vakantiedagen. Het doet niet ter zake op welke manier de arbeidsovereenkomst is geëindigd. De ontstane loonvordering valt in de nalatenschap van de werknemer. Hierdoor zijn werkgevers verplicht om de niet-genoten vakantiedagen van overleden werknemers uit te betalen aan de erfgenamen.

MKB-Nederland vindt dat uitbetaling van vakantiedagen aan erfgenamen verboden moet worden. Werknemers kunnen opgebouwde vakantiedagen over de jaren meenemen waardoor zij een stuwmeer aan vakantiedagen kunnen opbouwen. Deze worden bij een normaal dienstverband ook niet aan de werknemers uitbetaald.

Mogelijk dat zich in de toekomst nog een wetswijziging voordoet. Tot die tijd kunnen erfgenamen betaling van de niet-genoten vakantiedagen vorderen. Voor het indienen van een dergelijke vordering kunt u contact opnemen met mr. Joyce Middelkoop.

Bron: Kantonrechter Heerenveen d.d. 29 juni 2006, LJN: BR0011 (klik hier voor volledige uitspraak)

Door: mevrouw mr. J.G.A. (Joyce) Middelkoop

Voor bachelor- en masterstudenten bestaat een zogenaamd uitloopjaar. Studeert de student ondanks dat langer dan die toegestane norm (inclusief het uitloopjaar), dan moet deze student te beginnen met het collegejaar 2011/2012 extra collegegeld betalen.

Vanuit de hoek van studenten wordt betoogd dat deze maatregel disproportioneel is en hen het recht op toegang tot het onderwijs ontzegt of in elk geval aanmerkelijk bemoeilijkt. De maatregel van het Ministerie OCW staat op gespannen voet met de beginselen van rechtsgelijkheid en rechtszekerheid.

Zijn er vragen over deze nieuwe wettelijke bepalingen, dan kunt u hierover contact opnemen met mr. Henk Lenaerts.

Vertoont een student probleemgedrag of misdraagt hij zich, maakt hij zich schuldig aan seksuele intimidatie of geweld als gevolg van een ernstige persoonlijkheidsstoornis, dan kan het gevolg daarvan zijn dat hij – zelfs definitief- wordt uitgesloten van het onderwijs.

Ook kan een student de toegang tot het onderwijs worden ontnomen vanwege examenfraude. Bij ernstige fraude kan zelfs de inschrijving van de opleiding definitief worden beëindigd.

Zijn er vragen over deze nieuwe wettelijke bepalingen, dan kunt u hierover contact opnemen met mr. Henk Lenaerts.

Zijn er vragen over deze nieuwe wettelijke bepalingen, dan kunt u hierover contact opnemen met mr. Henk Lenaerts.